رمان «لاشه‌ی لطیف» نوشته‌ی آگوستینا باستریکا، نویسنده آرژانتینی، یکی از تکان‌دهنده‌ترین آثار پادآرمانشهریِ معاصر است.
داستان در آینده‌ای نزدیک رخ می‌دهد؛ زمانی که شیوع ویروسی مرگ‌بار باعث ممنوعیت کامل مصرف گوشت حیوانات شده است. در واکنش به این بحران، جامعه کارخانه‌هایی برای «تولید گوشت انسان» تأسیس می‌کند — و بدین‌ترتیب، انسان به خوراکِ انسان تبدیل می‌شود.
باستریکا در این اثر با نثری سرد، دقیق و بی‌رحم، ما را به جهانی می‌برد که مرزهای اخلاق، انسانیت و زبان فرو ریخته‌اند. او نشان می‌دهد چگونه نظام‌های اجتماعی و زبانی می‌توانند جنایت را عادی کنند و قساوت را به یک فضیلت اخلاقی بدل سازند. در این جهان، واژه‌ها نقش کلیدی دارند: با تغییر واژه‌ها، ماهیت واقعیت نیز دگرگون می‌شود. انسان‌ها به جای «انسان»، «واحدهای فرآوری‌شده» نامیده می‌شوند — و همین فاصله‌ی زبانی، کشتار را ممکن و قابل‌تحمل می‌سازد.
«لاشه‌ی لطیف» نه صرفاً داستانی ترسناک، که آیینه‌ای است در برابر روزمرگی ما: هشدار به این‌که چطور در برابر خشونت، بی‌عدالتی یا تحقیر، می‌توانیم به‌سادگی بی‌تفاوت شویم و آن را بخشی از نظم طبیعی جهان بدانیم.
در یکی از جمله‌های ماندگار کتاب می‌خوانیم:
«از آغاز جهان، ما در حال خوردن یکدیگر بوده‌ایم.»
این جمله چکیده‌ی فلسفه‌ی رمان است؛ دعوتی به تأمل درباره‌ی «مصرف‌گرایی»، «قدرت» و «قربانی‌سازیِ انسان به دست انسان».
